Dit is een samenvatting uit het boek 'de Oudheid' van F.G Naerebout & H.W. Singor, een zeer feitelijk (en daarom saai om te lezen) boek over de, zo goed als, volledige geschiedenis van de oudheid, wat het erg interessant maakt. (De verdere bronnen staan in het boek zelf).
Wat je ervan vind mag je zelf bedenken. Ik vind het vooral... bijzonder en erg boeiend.
Alexander de Grote stichtte de stad Alexandrië die al snel groeide en waar niet lang daarna veel wetenschappers en onderzoekers zich zouden verzamelen. Zo werden er grote scholen, universiteiten, leerplekken en natuurlijk de bibliotheek van Alexandrië gesticht. Alle boeken werden gekopieerd en verzameld in die bibliotheek (het ging zelfs zo ver dat alle schepen die in de haven aanlegde doorzocht werden op boeken om ze te kunnen kopiëren en opslaan). Door Julius Caesar zijn troepen branden de bibliotheek af maar hij werd herbouwt en Alexandrië bleef het centrale punt van kennis in het westen.
In de 2e eeuw verzamelde de Griek Ptolemaios, die in Alexandrië leefde en werkte, alle bestaande kennis wat een, voor zijn tijd, een zeer volledige beschrijving van de wereld opleverde. Hij kaartte alle handelsroutes in van Ierland tot Java en China met ,natuurlijk, plekken in het binnenland open gelaten. Ook werkte hij oudere schetsen uit over het universum waarin de bolvormige aarde centraal stond en sterren om andere sterren heen draaide waarmee hij min of meer de algemene astrologische kennis samenvatten.
In de 2e helft van de 2e eeuw verzamelde de Griek Galenos alle bestaande medische kennis en vulde het bij met zijn eigen medische kennis, wat het medisch handboek opleverde dat tot ver in de 18e eeuw het medisch handboek zou blijven. Toch is er achteruitgang in zijn boek te vinden in vergelijking met medische kennis in de Griekse tijd van Alexandrië (ruim 2 tot 3 eeuwen eerder). Bij Galenos was er geen plaats meer voor experimenten op het menselijk lichaam maar des te meer voor alle mogelijke vooroordelen en pseudo- (valse) wetenschappelijke redeneringen. Dit laatste en het Christendom met een geheel eigen mythische wereldbeeld zouden aan veel wetenschappen een eind maken.
Tacitus beschreef in het begin van de 2e eeuw de geschiedenis van de tijd na Augustus (1e Romeinse keizers) kwam. Ploutarchos, een veel gelezen schrijver, verzamelde alle bestaande geschiedenis werken, van de tijd na Augustus, in 2 grote werken. Wat voor latere historici een belangrijkere bron van kennis vormt voor vele aspecten van de oudheid. Uit de 3e eeuw is veel literatuur verloren gegaan en in de 4e eeuw begonnen christelijke schrijvers alles, wat in hun ogen heidens is, uit de werken te verwijderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten